Terwijl ik hier aan begin, voel ik me moe en ik voel mijn huid nog branden van de zon. Vanmorgen ben ik weer gaan fietsen, zoals ik op zaterdag meestal doe. Ik had een gids gevraagd mee te gaan. Het plan was om naar het dorp Tongi te
fietsen en via Chabutwa weer terug te gaan. We vertrokken om kwart over acht en waren om twee uur terug. Halverwege Tongi kreeg ik een lekke band door een grote doorn. We waren jongens met ossen gepasseerd. Ze sleepten acacia struiken over de weg om er een omheining voor de koeien mee te maken. We gingen voorzichtig voorbij, want we wisten dat deze stuiken vol met doorn zitten. Helaas na een kilometer begon ik de band te wantrouwen en al spoedig was hij helemaal plat.
We gingen bij elk huis vragen of ze de band konden plakken. Pas na een uur lopen, werd ons een boer aangewezen, die waarschijnlijk kon helpen. Natuurlijk was hij niet thuis. En toen we juist teleurgesteld wilden vertrekken, kwam de boer er op de motor aan. Het was een vrolijke man. Goed gehumeurd. Maar hij kon nergens de solutie vinden. De kinderen hadden het niet op de gebruikelijke plaats neergelegd. Hij verdween en kwam na vijf minuten terug met een dekseltje met witte vloeistof. Hij had een snee in een boom gemaakt en er kwam een soort witte vloeistof uit zoals bij de paardebloem.
De band werd geplakt en de vloeistof werkte evengoed als de solutie bij ons. Even drogen en klaar was Kees. Ik moest nog even zijn koeien bekijken en een foto van hem en de mooie stier maken. Daarna konden we verder gaan.
Het was een flinke inspanning. Eerst een eind lopen en daarna door veel los zand fietsen. Dat was hier en daar ook nog nat van de regen. We waren zes uur bezig en we zijn een plaats, waar we thee konden drinken voorbij gereden, omdat
we twee uur langer onder weg waren dan verwacht. Het is nu 32 graden, Ik ben lekker bijgekleurd.
Vorige week zondag had ik om 17.00 uur een afspraak met ene Paulo i.v.m. de mobieltjes die ik had meegenomen. Hij vroeg nog een Nokia, omdat de kinderen de smartphone hadden laten kapotvallen. Hij vroeg er ook nog een, maar dat
weigerde ik, want zo duur zijn deze hier ook nog niet. Hij was nog steeds Engels aan het leren. Maar dat schoot nog niet erg op. Ik heb sneller Kiswahili geleerd.
De man van het koor had eindelijk tijd gehad om het Keyboard in de kapel van de zusters te plaatsen. Zodat ik ‘s avonds kan oefenen. Het is een nieuwe en speelt veel beter dan die van vorig jaar.
Maandag 16 februari begon weer met het morning report. Dat lijkt wat levendiger dan vroeger. Zr Christina, de dokter in charge, is wat relaxter dan vroeger en stelde goede vragen Ze heeft echter veel zorgen om het ziekenhuis draaiende te
houden. Er zijn nu in alle dorpen kleine gezondheidcentra voor de eerste lijn en er zijn veel particuliere apotheken, laboratoria en kliniekjes. Men hoeft niet meer voor alles naar het ziekenhuis te gaan. Daardoor is het in het ziekenhuis veel rustiger, maar er zijn wel meer ernstig zieken, lijkt het. Er worden blijkbaar ook nog steeds kruiden gebruik. Er was een ondervoed kind in behandeling en de oma wou het mee naar huis nemen. Er werd iemand ingeschakeld om de familie te counselen. Het kind is nu nog op de afdeling en sinds vandaag worden de oedemen duidelijker minder. Nu is het voor de familie duidelijk wat voor voeding het kind nodig heeft, met name pinda’s, melk en eieren. Over een week herken je het kind niet meer.
Maandag was zuster Christina jarig en Jonard en ik waren om 19.30 uur uitgenodigd voor een kleine party. Ik had namens ons een wollen omslagdoek gekocht een z.g. Kikoi. Dat vond men mooi. Ik moest ook nog iets zeggen. Ik zei, dat ze tegenwoordig veel relaxter was en dat ze een goed leidster leek te zijn als hoofd van het medische team. En ik wenste haar nog vele jaren toe. Ze is tegenwoordig veel zelfverzekerder.
Dinsdagavond na het werk heb ik foto’s van vorig jaar naar een familie in Ulimakafu gebracht. De jonge vrouw was niet thuis., maar de anderen herkenden me ook. De Oma was blij met de foto’s. Ik ben deze week in mijn vrije tijd druk geweest om uit te zoeken welk fotoprogramma ik moet downloaden, Uit eindelijk ben ik uitgekomen bij Gimp 3.08
Ik ben erin geslaagd om ook de handleiding te downloaden. Nu nog leren hoe het werkt.
Woensdagochtend was er in het ziekenhuis een presentatie over het respiratory stress syndroom bij de pasgeborenen. De verpleegkundige had zich er echt in verdiept en hield een goed verhaal. Maar er zijn helaas verpleegkundigen en verpleegkundige hulpen, die niet goed gemotiveerd zijn. Alles moet opgedragen worden en ze nemen weinig initiatief. Woensdag werd er een jongen van zes jaar opgenomen. Hij werd behandeld voor een darminfectie, omdat hij had overgegeven. Toen ik de anamnese opnieuw ging afnemen hoorde ik dat de jongen de vorige dag samen met zijn vriendje in het bos was en dat het vriendje een stuk hout had gegooid tegen zijn buik. Toen ik ’s morgens de jongen voor het eerst zag, zei ik tegen de dokter van hier, dat het me deed denken aan een appendicitis, maar dat vond hij niet. “s Middags ging ik nog eens langs de jongen en nam opnieuw de anamnese af en ik bekeek de buik nog eens. Toen was mijn conclusie dat er sprake was van een stomp buiktrauma en ik vroeg de jonge collega om de jongen op nieuw te beoordelen. Dat deed hij gelukkig. Hij liet een echo maken en een röntgen buikoverzicht. Toen werd duidelijk dat de jongen geopereerd moest worden en om een lang verhaal kort te maken, het bleek dat hij een darmperforatie te hebben van het jejunum.
Vandaag mocht hij weer drinken en later met pap beginnen.
Woensdag was het Aswoensdag, Voor de niet-katholieken die het niet kennen , betekent dit voor ons het begin van de vasten. We krijgen dan een kruisje met as op ons voorhoofd. Ik ging om 16.30 uur naar de kerk. Deze puilde uit, zelfs op het kerkplein stonden ook veel mensen. Er werd gezongen en dat klonk in deze kerk prachtig. Het was indrukwekkend om zoiets mee te maken, met zoveel enthousiasme. Tijdens de mis werd ik al aangestoten door mijn assistent van vroeger. Hij was echt oud en had moeite met lopen, maar ik hoorde van zijn zoon, dat het cardiaal weer beter gaat dan vorig jaar. Buiten voor de kerk liep er iemand naast me, Ik kende hem als een jonge man, maar hij was nu grijs geworden. Hij is 5 jaar het hoofd van de personeelszaken hier geweest. Hij kwam toen juist van de universiteit. Hij werkt nu als directeur in een regeringsziekenhuis. Hij was nu drie dagen in Ndala bij de familie. We hebben onmiddellijk een afspraak gemaakt. Ik was vandaag, zaterdag, van 17.00 uur tot 19.30 bij hem uitgenodigd, want ook anderen mensen wilden hem nog spreken. Hij heet ook Thomas en is even oud als onze Thomas. Dus ik had jaren geleden direct een klik met hem. Tot slot ben ik nog bij iemand thuis langsgegaan. die financiële problemen had om het schoolgeld te betalen. Ik heb haar gesproken en haar geadviseerd dat ze als alleenstaande vrouw ander werk moest zoeken, want met de huidige baan als kokkin bij de zusters, zou ze nooit meer gaan verdienen. Zeker niet om het schoolgeld voor haar dochter te betalen. Haar nieuwe huis af te bouwen en ook nog geld te moeten sparen voor een familie feest in oktober. Haar oude huis van leem zit vol barsten en ze is bang, dat als er veel regen komt het huis vroeg of laat zal instorten. Haar nieuwe huisje heeft ze met bakstenen gebouwd, maar de voegen zijn van leem. Die moeten weer bedekt worden met cement anders spoelen de voegen weg. Woensdag avond kregen we tot slot nog een goede onweersbui.
Donderdag morgen was het rustig op de kinderafdeling. Ik liep visite met een clinical officer. Dat is een dokter met een driejarige opleiding. Ze zien als eersten de patiënten. Daarna ging ik met hem naar de outpatient afdeling. We kregen een
Msukuma (de grootste stam van Tanzania) op het spreekuur. Hij had een ernstig ontstoken voet, al jaren en had dit op de traditionele manier behandeld. Het was onvoorstelbaar hoe die voet er uit zag. Hij had ook een ontsteking van de voet beenderen, osteomyelitis, We gaven het advies om opgenomen te worden om hem goed te behandelen. Later bleek, dat de familie dat geweigerd had en dat ze het ziekenhuis weer verlaten hadden.
Vrijdag begon rustig. Er was een vergadering van het bestuur van het ziekenhuis. Vroeger werd ik dan ook uitgenodigd, Maar nu waren de regels veranderd. Ik trof later bij het kantoor wel zr. Marie Jose en father Alex. Zr Marie Jose is de vertegenwoordiger van de congregatie en father Alex is het hoofd van de health departement van het bisdom. Op het eind van de dag kwam hij nog even langs, maar er stonden mensen op hem te wachten, dus hij kon maar tien minuten blijven. Hij zou nog een andere keer langskomen. Verder was het vrijdag in het ziekenhuis heel rustig. Er waren weinig patiënten op de polikliniek. Tot slot ging ik nog op de kinderafdeling langs om te zien of er dingen waren veranderd. Er was een kind opgenomen en werd behandeld voor een ernstige pneumonie en lag aan het infuus. Bij de vraag of het kind veel moest hoesten zei de moeder, dat dat maar af ten toe was. De dag ervoor was het gezicht van het kind ook gaan opzwellen, het hele lichaam. Het kind had geen koorts. Ik kon nog een echo van de nieren laten maken en bloedonderzoek laten doen en de conclusie was , dat het kind een hydronefrose had. Hij moest dus van het infuus af en juist vocht beperking hebben.
Nadat ik was thuisgekomen, heb ik Fred Shao gebeld in Dar es Salaam om de laatste dag in Tanzania te organiseren. Ik kan bij hen aan het strand logeren en ik wil graag een dag trip naar het Saadani National Parc maken. Ze adviseerden me
om zelf contact met de taxichauffeur op te nemen, die ik eerder heb ontmoet. Gisteren ben ik dus gaan fietsen en in de middag aan deze brief begonnen. Om 17.00 uur had ik dus een afspraak met Thomas Madimillo. Dit was het eerste
hoofd van de personeelsafdeling van Ndala in 2010. Ik ken hem als sinds 2009. Toen zat hij nog op de universiteit. En hij heeft tot 2015 in Ndala gewerkt. Maar hij had ook bij de overheid gesolliciteerd zoals zo velen doen. In 2015 moest hij gehoor geven aan de oproep van de overheid om voor de overheid te werken. Hij kreeg een baan in een nieuwe regio, die pas een jaar was afgesplitst van de regio Shiniyanga. Hier in Ndala had hij een moeilijke tijd. Heel ingewikkeld. Er was een slechte sfeer in het ziekenhuis, wat werd veroorzaakt door de vakbond, die het personeel opstookte. Zeven werknemers lieten zich beïnvloeden. Daarnaast was een zuster uit Indonesië het administratieve hoofd van het ziekenhuis. Ze was niet de meest diplomatiek persoon. Dat was men hier niet gewend. Het ziekenhuis zat in een moeilijke financiële positie
en dat heeft ze wel weer onder controle gekregen. Thomas Madimillo had de taak om iedereen nieuwe contracten te geven.
Hij was nog jong en hier uit de omgeving. Hij heeft toen de klus geklaard en kon toen vertrekken naar Simiyu. Dat is een regio die tegen de Serengetti aan ligt, 400 km hier vandaan. Zijn vrouw wou niet meegaan. Ze had ook een baan hier in het
ziekenhuis. Hij heeft het daar blijkbaar goed gedaan. Hij is nu directeur van een districtsziekenhuis en mocht daar de zaak weer draaiend maken, Blijkbaar is dat hem gelukt. Hij had hier geleerd om niet boos te worden als er dingen fout gaan,
maar om de verantwoordelijkheid samen te dragen, om van het personeel een familie te maken en zich samen verantwoordelijk voelen voor het ziekenhuis. Dan kan men ook samen trots zijn op wat ze hebben bereikt. Als ze extra willen verdienden, moeten ze ook zorgen dat er meer patiënten komen. Nu is dat gelukt. Het verloop onder het personeel was sterkt verminderd en men voelt zich samen meer een familie. We hebben gisteren dus goed kunnen bijpraten. Het was prettig om iemand te spreken, die duidelijke kennis en ervaring heeft. Hij durfde ook wel over de politieke situatie te praten. Maar op het werk moest hij ook oppassen. Kritiek op de overheid wordt nu niet geaccepteerd. Als je openlijk
kritiek hebt loop je het gevaar, dat ze je in de nacht komen halen. Hij vertelde hoe de verkiezingen waren verlopen en dat men daarna ging protesteren, omdat men dat een schending van de grondwet vond. Ook hier uit Ndala zijn mensen gedood bij de protesten. Vandaag is het hier een koele dag met bewolking. Het is maar 23 graden en er wordt regen verwacht. Ik word straks om 17.00 bij iemand verwacht, die graag zijn project wil laten zien. Hij is een ex verpleegkundige van het ziekenhuis. Hij werkt nu in Nzega. Hij is met zijn vrouw begonnen om een weeshuis op te richten. Maar het
eerste huis is nog niet klaar. Er moet eerst weer meer geld komen. Voor vandaag is het weer genoeg. Ik hoop dat het jullie niet verveeld. Tot de volgende keer.
Blijft interessant wat je meemaakt, Gerard, het ga je verder goed daar!!