Verslag uit Ndala Tanzania No 1 februari 2026

Ndala 8-2-2026

Beste familie en vrienden,

Dit is dan weer de eerste brief uit Tanzania, die ik verstuur. Vorig jaar dacht ik dat het waarschijnlijk de laatste keer zou zijn, maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Ik had nog onrust en hier in Ndala bad men dat ik terug zou komen. Het is er dus toch van gekomen. Maar het begon met complicaties. Ik zou woensdag 4 februari vertrekken en ik ging ’s morgens om 5.45 uur van huis om met de trein naar Schiphol te gaan. De trein stopte in Utrecht bij station Vaartse Rijn en na enkele minuten werd er omgeroepen, dat de trein niet door kon rijden naar Schiphol, want er was een brandmelding. De reizigers voor Schiphol zouden in Utrecht Centraal moeten overstappen op de trein naar Alkmaar en meegaan naar Station Sloterdijk en daar een taxi of de bus pakken naar Schiphol. Op Sloterdijk was het natuurlijk erg druk. Er was geen taxi meer te bekennen en het lukte me niet op de eerste bus te komen. Ik had één koffer in de bus , maar het lukt niet om mezelf en de tweede koffer ook in de bus te krijgen. Ik zat klem tussen de deuren. Dus ik moest de bus 10 minuten later nemen. Dat werd spannend, want om 9.05 zou de bagage dropping sluiten. Ik was juist iets later en de steward deed zijn best en belde nog naar de gate. Maar helaas het was te laat. Ik moest naar het ticket office voor een andere vlucht. Eerst werd er nog gekeken naar een vlucht via Nairobi maar dat zou ook zo veel vertraging geven, dat ik mijn vlucht van Dar es Salaam naar Tabora ook zou missen. Dus ik werd geboekt voor Donderdag. Daarna ben ik naar Mabula gegaan omdat hij in Cruquius was. Bij hem ben ik een halve dag bezig geweest om de hotelboeking en de vlucht naar Tabora te regelen. Het hotel was geen probleem, dat werd direct een dag opgeschoven, maar ik kon de vliegmaatschappij niet bereiken. Dus ik moest alsmaar op nieuw proberen. Toen heb ik de vrienden hier in Tanzania ingeschakeld. Het bleek, dat er op vrijdag geen vlucht was en dat daarna alles vol zat. Dus ik moest toch de bus nemen van Dar es Salaam naar Tabora Het werd een nachtbus. Father Alex had de ticket geregeld en betaald en had zijn collega  FatherStephen Chobo ingeschakeld om me naar de bus te begeleiden, want dat is ook hectisch. Father Chobo was druk en daarom kwam hij pas na 12.00 uur, Ik kon me gelukkig in de lounge van het Hotel vermaken met een paar andere gasten. Ik trof een jonge Afrikaan, die in Canada Truck techniek studeerde. En toen ik vroeg of hij van plan was om met het diploma weet terug te keren naar Tanzania vertelde hij, dat het bedrijf waar hij stage liep, hem al een baan had aangeboden. Ik trof ook twee priesters uit de VS. Zij waren op weg naar Tabora om daar trainingen te geven voor de African Inland Church. Dat was dus een interkerkelijk contact.

Na de lunch bracht Father Chobo me naar het vliegveld. Hij moest blijkbaar nog meer doen. Het was ook belangrijk om op tijd bij het busstation te arriveren, want in het spitsuur zit het verkeer vast . Nu was het 45 minuten naar het bus
station. Het Magufuli bus station is aan de rand van de stad. Het is een modern complex. Father Chobo gaf me het advies om geen foto’s te maken, met name niet als buitenlander.
Men zou kunnen denken, dat je een spion bent na de problemen met de verkiezingen. Ik was om 15,30 bij het busstation. Het was enorm druk. Allerlei kruiers willen je helpen de bagage naar de bus te brengen. Dus je moet opletten, dat je ze niet kwijt raakt. Het is deels overdekt, dus al het geluid galmt en het stikt er van de reizigers en verkopers.
Ik had een ticket voor een moderne bus met wifi en ook toilet aan boord. Toen de bus vertrok was ik verbaasd. Het eerste deel van de reis ging over een weg als een autobaan , zes banen breed. Maar dat was maar voor 10 kilometer. Daarna
werd het tweebaans. Het was erg druk. Ik hield mijn hard vast. De bus ging telkens vrachtwagens inhalen en moest dan weer snel invoegen om een frontale botsing te voorkomen. Ergens was er een file en toen ging de bus over een soort onverharde parallel weg rijden. Pas na Morogoro , na een paar honderd kilometer werd het rustiger. Het was
ook al laat in de avond. Het laatste deel van de reis ging door de bush. Daar waren geen dorpen. Het was allemaal acacia bush met allemaal lage bomen. Dat zou dus een droog gebied zijn, waar bijna geen landbouw mogelijk is. Pas 10 km voor Tabora was er weer meer leven. Het laatste deel van het traject is nieuw en is pas een paar jaar open. Vroeger moest al het verkeer een paar honderd kilometer omrijden. Ik kwam na 14 uur rond 8.00 uur in Tabora aan. De chauffeur uit Ndala was ook juist aangekomen. Dat was goed getimed.
We gingen eerst ontbijten in een restaurant van het bisdom. Daarna moest ik sim kaarten kopen. Ik ging eerste naar Airtel voor een simkaart voor mijn pocket wifi. Daar kon de dame me eigenlijk niet goed helpen, ze konden de ID niet kopiëren. Dus ze verkocht me een simkaart op haar naam. Gelukkig werkt het goed. Ik kende haar nog van vorig jaar.
Om dat ze technische problemen had moest ik voor de simkaart in mijn telefoon naar de concurrent Vodacom. Gelukkig was dat maar een paar honderd meter daar vandaan. We zijn nog fruit gaan kopen op de markt . Ik koop altijd een Tanzaniaanse krant en daarna was er nog tijd om bij een supermarkt langs te gaan. Rond 12.00 uur waren we in Ndala, waar ik heel hartelijk verwelkomd ben door de zusters. Ik heb weer dezelfde kamer als vorig jaar tot de twee vrouwen
volgende week vertrekken. Het is dus nog wat behelpen. Maar het gaat. Er zijn twee vrouwelijk coassistenten hier en van één is deze week har moeder ook op bezoek. Deze vrouw kwam alleen . Ze heeft blijkbaar veel gereisd, was met een
Nepalees getrouwd en is zelfs hoogleraar geweest. Nu werkt ze op een lagere school. De derde student is een jonge man, die onderzoek doet, maar hij heeft hier ook al zijn coschap gelopen. Dus hij is hier al bijna een half jaar. Hij vertrekt 8 maart. De zusters zijn heel tevreden over de studenten. Het zijn gemakkelijke mensen en goed gemotiveerd.

Vanmorgen was ik naar de RK kerk gegaan, zoals gewoonlijk. Maar die duurde erg lang. Het school jaar voor de catechisten begon en kregen een soort onderscheiding één voor één, Dus dat was uitzitten.
Vanmiddag ben ik naar de Fietsenmaker gegaan zoals we gisteren hadden afgesproken. Hij had de zaak verkocht en verkocht nu alleen vanuit huis . Hij besteedde meer tijd   een zijn boerderij. Dat levert hem blijkbaar meer op. Het huis is maar half af gebouwd en zijn boerderijtje was vorig jaar half ingestort, maar hij heeft wel drie kinderen op de universiteit. De eerste is afgestudeerd. Deze mensen doen dus het uiterste om hun kinderen verder te laten komen. Maar het lukt ze om het college geld te betalen en de huur etc voor hun kinderen. Dat kunnen we ons niet voorstellen.  Helaas waren de fietsen niet goed. De remmen functioneerden niet goed en aangezien ik niet op nieuw ongelukken wou hebben zoals vorige jaar, heb ik gezegd, dat de remmen eerst goed bijgesteld moeten worden. Zo vliegt de tijd voorbij.

Het is alweer een lang verhaal geworden. Ik heb dat toch maar gedaan om jullie een inzicht te geven hoe dat het hier gaat. Gelukkig heb ik vroeger geleerd, dat de dingen anders kunnen lopen dan je zou willen. Er zijn nog heel wat dingen, die beter georganiseerd moeten worden. Maar zoals je ziet , in Nederland gaat ook niet alles goed. Want het probleem op Schiphol blijkt veroorzaakt te zijn door een ballon , die altijd gebruikt worden om mensen bij de aankomst hal te verwelkomen. Zo’n helium ballon werd meegenomen naar het trein station en werd daar waarschijnlijk per ongeluk losgelaten, waar door het kortsluiting veroorzaakte aan de bovenleiding.

Tot volgende week!