Na 4 jaar terug in Ndala Hospital! Ndala 26-1-2025 NO 1

Beste vrienden en familie,

Hier komt dan weer het eerste verslag uit Tanzania. Het is zaterdagmiddag en ik zit hier te met een trui aan. Het is regentijd en vannacht heeft het veel geregend. Ik heb vandaag geen zon gezien.
Ik ben woensdag vroeg vertrokken naar Schiphol. Ik had een plaats in de Schipholbus gereserveerd. Dat was eigenlijk luxe. Het was gratis en we waren maar met twee reizigers.
Op Schiphol had ik bijna een uur vertraging. Maar de piloot wist daarvan een half uur in te halen.

Ik kwam 23.15 uur lokale tijd aan. Maar omdat bij de online visumaanvraag de betaling niet goed ging, moest ik alsnog een visum aanvraag doen. Dat duurde even.
Ik kwam vlot door de douane. Ik was bang, dat ik misschien nog invoerrechten zou moeten betalen, omdat ik 10 bloeddrukmeters en 10 saturatiemeters had meegebracht voor het ziekenhuis,
Dat was blijkbaar geen probleem.
Ik had een kamer gereserveerd in het Ukonga Transit Motel om toch nog een paar uur te kunnen slapen en de taxi om 4.30 uur besteld, maar hij kwam pas om 5.00 uur. Gelukkig was het bij de binnenlandse vluchten niet druk en kon ik snel door de security. De vlucht naar Tabora ging via Mpanda. Daar regende het pijpenstelen en was het koud. In Tabora was de regen voorbij.
Ik kwam daar om 9,20 uur aan. Het was nog te vroeg voor de mensen van Ndala. Ze kwamen me pas na tienen op halen.
Zr. Florida en de chauffeur Raphael waren blij me te zien. Ze namen me meteen mee voor koffie in het restaurant Nazareth.
Daarna moesten we boodschappen doen. Ik moest m.n. simkaarten kopen zowel om te bellen als om een internet verbinding te hebben. Ik ging naar Airtel, maar daar zeiden ze dat er op een paspoort maar één lijn verkocht mocht worden. De dame kwam met het aanbod om i.p.v. het oude modem te gebruiken een nieuw Pocket Wifi aan te schaffen ,dan kreeg ik reductie. Dit werkt als een kleine router. Hij functioneert ook voor de telefoon. Je kunt het in je broekzak stoppen. Dan heb je overal internet.
Het kostte wat moeite om het thuis op te starten, maar met de hulp van de coassistent lukte dat. Nu is het wel gemakkelijk.

We waren pas om 17.30 uur in Ndala. Ik verblijf nu in het huis voor de coassistenten.
Ik moet het huis met drie vrouwelijke coassistenten delen. Omdat ik als laatste ben aangekomen, heb ik de slechtste kamer.
Het bed was te groot en de matras was dun. Er was geen kast enz. Ik sliep slecht.
De volgende ochtend vertelde ik dat aan de directrice. Ze ging zich daarna heel erg inspannen om een en ander te verbeteren.
De kamer werd anders ingericht en nu kan ik me thuis voelen op deze kamer.
Nadat de kamer was ingericht, controleerde de jonge man, die voor de digitale communicatie in het ziekenhuis zorgt of mijn modem werkt en hoeveel data ik kon verwerken. Dat was goede service. Want in de Airtel winkel ging de uitleg wel heel snel.
Daarna ben ik in het ziekenhuis de medewerkers langs gegaan. Er zijn veel nieuwe werkers gekomen. Verschillende oud medewerkers zijn bij de overheid gaan werken, want daar hebben ze betere pensioen voorzieningen. Gelukkig is er tegenwoordig een overschot aan sollicitanten. Velen volgen een opleiding, maar de overheid heeft geen geld om al die salarissen te betalen. Dus veel gediplomeerden hebben moeite een baan te vinden.

Het ziekenhuis heeft nu twee jonge dokters. De medisch directeur is een Afrikaanse non. Ze heeft een vierjarige opleiding gehad tot chirurg. Deze opleiding is betaald door de Arnhemse Stichting Bijzondere noden. Ze is terug in Ndala sinds Augustus 2024. Hiermee heeft het ziekenhuis weer een stapje hogere deskundigheid in huis.
Nu is de vorige medisch directeur in opleiding tot gynaecoloog .

Deze arts heeft vorig jaar een plan gemaakt om een intensive care te openen voor de pas geborenen, het gebouw is klaar en deze maand komt de inrichting en het instrumentarium.
Deze dokter was opgeleid in Cuba en spreekt daardoor Spaans. Hij had zoiets ook op Cuba gezien. Hij heeft van een Spaans fonds het geld voor dit project gekregen.

Ook de röntgen is de afgelopen jaren gemoderniseerd. Met hulp van de Sonnenvanck stichting in Harderwijk worden de foto’s nu digitaal gemaakt. Dat is helemaal handig omdat hier nu ook het handgeschreven dossier vervangen is door een computer.
Zoals je ziet heeft hier de tijd ook niet stil gestaan, in de drie jaar dat ik niet kon komen.

Het ziekenhuis heeft nu ook een apotheek winkel

naast de ingang van het Ziekenhuis. Voor deze apotheek hebben ze een hogere vergunning dan de apotheek van het ziekenhuis. Zo kunnen ze nu ook medicijnen kopen, waar ze normaal geen vergunning voor hebben. De andere reden is dat ze zo ook kunnen concurreren met de vele medicijn winkels die er in de omgeving zijn. Drie jaar geleden telde ik er al 10 in dit dorp van 20.000 inwoners.
De investering lijkt goed te werken. Ze hebben al weer de helft van de investering terug verdiend. Het wachten is nog om iemand op te leiden om verantwoordelijk te zijn voor de apotheek. Nu is dat een man in Nzega, die daarvoor ook een hoog salaris ontvangt.

Het is rustig in het Ziekenhuis. Het is regentijd en daarom hebben de mensen geen tijd om naar het ziekenhuis te gaan als het geen spoed is. Een andere reden is, dat de economie de afgelopen jaren slecht was. Er was weinig regen en daardoor waren de oogst opbrengsten maar beperkt. Ook denk ik dat er nu te veel concurrentie is in de gezondheidszorg hier. De plannen die Julius Nyerere 50 jaar geleden had gemaakt zijn nu min of meer ingevuld. Er zijn te veel voorzieningen van slechte kwaliteit. De overheid belooft steun, maar komt zijn verplichtingen niet na. Ik denk, dat er een andere wind moet gaan waaien. Dit jaar zijn er weer verkiezingen.

Gisteren had het de hele nacht geregend en geonweerd. ’s Morgens om 9,00 was het min of meer droog. Daarom besloot ik toch te gaan fietsen zoals ik altijd op zaterdag gewoon ben om te doen. Ik besloot naar een naburig dorp te fietsen waar een stuwmeertje is voor de rijstverbouwing. Er zijn daar veel vogels te zien.
Er stond echter veel water op de zandwegen en deze weg is nog zonder gravel.
Op sommige plaatsen moest ik door het water fietsen en gauw ging dit niet zonder natte voeten te krijgen. Op sommige plaatsen was het erg modderig. Ik kreeg onderweg het advies om een kortere weg te nemen , over kleine fietspaadjes langs de huizen. Maar ik raakte toch een beetje de weg kwijt. Uiteindelijk kwam ik er . Eerst zag het er maar saai uit. Het was een grote plas met veel gras er in, Niet iets voor watersport. Maar toen ik over de stuwdam naar de andere kant was gefietst, zag ik toch watervogels. Ik zag een groep heilige ibissen, die ik hier niet eerder had gezien. Ik zag twee soorten ooievaars. die ik niet kende, Mogelijk waren het nog jongen, die niet het definitieve verenkleed hebben. Ik zag ook andere bloemen maar het meeste was groen. De velden stonden niet kleurig van de bloemen. En overal waren de mensen bezig met het verbouwen van de rijst.
Dit zijn mijn eerste indrukken. nadat ik een paar dagen terug ben in Ndala.
Een volgende keer hoop andere dingen te kunnen vertellen.

Veel groeten uit Ndala

Gerard