Verslag uit Ndala 8-2-2025 no 3

Vorige week ben ik geëindigd, met het verhaal dat ik op bezoek was geweest bij de moeder van Winifrida Mathew. Ze had me gesmeekt om haar te helpen het schoolgeld voor haar dochter op de laboratorium opleiding te kunnen betalen, omdat ze door Trumps beslissing om USAID geen geld meer te geven, haar baan dreigt te verliezen. Ik had haar geadviseerd om naar de directrice van het ziekenhuis te gaan en te vragen of ze misschien door het ziekenhuis gesponsord kon worden en dat ze daarna een paar jaar in het Ndala Hospital moest komen werken. Ze had dit maandag  gedaan en was nu een stuk geruster.

Ik had vorige week geschreven over Kengela  met de meningitis ofwel nekkramp. Hij ging van de week langzaam vooruit, maar hij was nog niet genezen, hij had nog hoofdpijn en had nog geen neiging om te gaan spelen in bed.  Helaas moest ik hem gisteren  al toestemming geven om naar huis te gaan. De ouders hadden eergisteren al ontslag gevraagd, omdat ze in financiële problemen komen, als ze de ziekenhuis rekening moeten gaan betalen.

Als je mensen in zo’n situatie geen toestemming geeft lopen ze zonder te betalen stiekem weg en dan is de nazorg  ook niet geregeld. Dus ik heb de medicatie aangepast en ze toestemming  gegeven, terwijl hij eigenlijk waarschijnlijk nog een week medicatie nodig heeft.  Ik ben benieuwd  of ik ze maandag nog zal zien .

Ik heb deze week elke dag weer visite gelopen op de kinderafdeling.

Het is nog wat wennen om met mijn eigen laptop visite te lopen. Maar het lukt. Het is echter wel wat  langzamer dan met een papierendossier. Voordeel is dat ik nu geen laboratorium uitslagen of röntgen verslagen meer hoef op te vragen.  Dat wordt nu gedaan door de werkers op het laboratorium zelf. Die hebben er dus een taak bijgekregen.

Omdat het niet zo druk is, ga ik na het visitelopen naar de outpatient department en sluit me aan bij een clinical officer. Ze vinden dat blijkbaar helemaal niet vervelend  en staan open voor adviezen. Dus ik zeg af en toe wat ik zou doen bij zo’n patiënt, wat ik zou onderzoeken en hoe ik de patiënt zou behandelen. Sommigen vragen zelfs of ik de volgende dag weer terug kom.

Maandag ben ik ook met zr. Florida de directrice naar  het postkantoor gegaan. Ik had mijn oplader voor de camera batterijen vergeten. Hilde heeft deze op de 23st januari opgestuurd, maar deze is er nu na 17 dagen nog niet aangekomen.

Dinsdag werd ik door een verpleegkundige eerst meegenomen om een priester op de private  te zien. Deze herkende mij nog van nu, bijna 50 jaar  geleden, dat ik hier werkte. Hij heeft jicht en laat zich in het Ndala Hospital behandelen. Daarna werd ik mee genomen naar de maternity, waar een speciale  kamer is ingericht voor pasgeborenen met problemen. Men wil die zorg verbeteren. Hij liet me ook twee baby’tjes  zien, die ernstig ziek waren.

De ene had foetal dystress gehad bij de geboorte (adem nood) en had daardoor  convulsies gehad, maar het ging nu beter. De ander baby was aan het hoesten, maar daarbij hoorde ik geen long afwijkingen.

Het valt me wel op dat er heel veel antibiotica gegeven worden. Wat dat betreft kan er nog heel wat onderwijs gegeven worden, om de medische kennis te verbeteren.

Woensdagmorgen zag ik op de kleine OK een man met een vreemde huidafwijking. Hij kwam voor de wondverbinding. Ik dacht dat hij mogelijk een zeldzame aangeboren afwijking  had, maar hij vertelde, dat hij de afwijking pas sinds vorig jaar had. Ik stelde een paar vragen en toen werd de hoofdarts  zr Christina er bij gehaald. De vraag was of de man misschien framboesia kon hebben. Maar de test op syfilis en HIV was negatief. Zr Christina nam ook nog  een biopsie. Maar op de uitslag daarvan zal het nog wel wachten zijn.

De conclusie was dat de man aan Madura voeten lijdt of wel last heeft van mycetoma. Dat is een infectie van de benen, door multiple schimmels. De behandeling moest dus worden gewijzigd. Ik ben benieuwd of de nieuwe medicatie gaat helpen. Maar omdat naar aanleiding van mijn vragen allerlei mensen zich er mee ging bemoeien, werd de uitslag van de test niet ingevoerd. Omdat ik de uitslag wou weten kwam het toch nog weer goed.

Het begint weer wat drukker te worden in het ziekenhuis. Maar er zijn veel mensen, die pas komen als ze op sterven na dood zijn.

Om 17.00 uur was het weer goed en het zag er niet naar uit dat het ging regenen. Dus ik dacht dan kan ik nog mooi voor het donker wordt naar Ulimakafu fietsen om de school waarvoor ik drie keer heb bemiddeld om geld te krijgen van de stichting Imelda Nolet in Schiedam. Ik had vergeten om

zr. Justina

te bellen, dat ik daar naar toe ging. Dus ze werd later in gelicht en ze kwam snel met een bodaboda (bromfiets taxi) naar Ulimakafu. Ze was trots om te laten zien wat er al was bereikt. Ze hebben  nu van kleuterschool tot de 4^de klas lager onderwijs. Er komen al 170 kinderen naar school en 40 daarvan zijn intern. Ze krijgen vanaf de kleuterschool al les in het Engels. Ze slapen nu in twee klaslokalen. Er zijn nu vier blokken gebouwd. Er is een gebouw om als bibliotheek te gaan dienen. Dat werd nu als studiezaal gebruikt. Met de laatste gift van Imelda Nolet is men begonnen een dormitorium te bouwen.

Ouders, die wat geld hebben, willen hun kinderen graag een goede opleiding geven. Ze besteden naar verhouding een groot deel van hun inkomen aan de schoolopleiding van hun kinderen. Ik zie veel ouders, die amper rond komen en toch hun kinderen naar hoger onderwijs sturen. Dat zijn heel wat andere verhalen, dan die je soms hoort. Veel mensen werken hard.

Ik zag dat van morgen ook toen ik weer aan het fietsen was. Men is hard aan het werk om de akkers te beplanten etc.

Donderdag 6 februari liet weer zien, dat er organisatorisch nog veel moet worden verbeterd. Er kwam een oude man met buikpijn. Hij was geholpen in een ander klein kliniekje aan een liesbreuk, maar hij werd daarna steeds zieker. Hij was in een slechte conditie. De conclusie was dat hij een darmobstructie had. Eerst moest dus de conditie stabiel gemaakt worden om de buik te openen. Dit is zr. Christina  gelukt. Ze heeft 80 cm van de darm moeten verwijderen omdat het klem had gezeten in de liesbreuk. Ze was blij dat de patiënt  het overleefd had. Maar dan zie je dat de controle na de operatie niet goed ging. Men had later in de avond en nacht de dokter er weer bij moeten halen, om de patiënt te stabiliseren. In de nacht is de man toch gestorven. Dan vraag je je af, wat doet degene, die nachtdienst heeft.

Ik had, voordat ik weg ging, van dokter Aydinly nog instrumenten en ook pijnstillers gekregen om mee te nemen. Ze waren er hier heel blij mee.

Gisteren, vrijdag 7 februari, zag ik weer, dat ondanks dat ik hier dingen zie, waarvan je denkt hoe is het mogelijk, dat ze toch nog  een goede naam hebben. Er kwamen mensen met een paar zieke kinderen uit Mpanda.  Dat  is 40 km hier vandaan. De kinderen waren daar al in het ziekenhuis behandeld , maar dat hielp blijkbaar niet. Ze hadden beiden ernstig  ontstoken monden  en konden niet eten of drinken. Ik vertelde dat gisteren aan zr.  Christina en na de ochtend bespreking, kwamen de andere dokters ook kijken en vertellen van wat ze er van vonden. Dat  heeft goed  geholpen. Ik ging vandaag nog even kijken naar de kinderen  en het ging ze duidelijk beter. Dus het was zinvol, dat de familie hier was gekomen met de kinderen.

Gisteren werd ik uitgenodigd door een man van de receptie. Hij wilde graag de winkel van zijn zoon laten zien. Ik ken zijn zoon al vanaf de middelbare school. Hij was er niet in geslaagd VWO te doen. Hij is hier een winkeltje begonnen met telefoons.  Nu runde hij samen met zijn broer een winkel om telefoons te repareren. Ze hadden er twee microscopen staan om de telefoons te repareren. En de hele tafel lag vol. Ze gingen uitbreiden. Zoiets had ik hier niet verwacht. Helaas kon hij mij niet aan een nieuwe batterij helpen voor mijn oude Samsung. Daarvoor moest ik naar Tabora gaan.

Zaterdagmorgen ben ik weer gaan fietsen. Ik had de man van de huishoudster gevraag om me te begeleiden. Hij doet dat graag. Dat bleek ook wel nodig te zijn. We zijn via de weg binnendoor, de zgn. shortcut richting Tabora gefietst. We gingen naar Igoko. Omdat het ’s nachts had geregend bleven we lang op de hoofdweg voor we afsloegen, richting Igoko. Dat was recht aan recht toe. Het eerste deel ging wel. Maar later moesten we echt over de wallen van de rijstvelden en door het bos. Maar we kwamen precies op de plek uit waar ik in het verleden ook al wel eens was geweest. Daar vroeg ik of men begreep wat orchideeën waren. Planten die op de bomen groeien. Bijna niemand kent deze planten. Één man begreep het en na wat gepraat, zei een andere man kom maar mee. Niet ver hier vandaan groeit er één. En inderdaad na een kilometer lopen was een stukje verwaarloosd land en daar groeide er één op een half gekortwiekte boom. Ik vroeg of ik er een stek van  af mocht afhalen. Dat mocht en heb ik een deel kunnen meenemen. Ik heb dit meegenomen en heb het later aan zr. Florida gegeven, Ze riep de tuinman en samen hebben we een geschikt plekje gezocht.

Mocht ik hier ooit nog eens terug komen, dan hoop ik dat het zich heeft uitgebreid. Er staan hier  genoeg bomen op het terrein van het ziekenhuis en de missie.

Het fietsen ging wel met hindernissen. We moesten 4x de band oppompen, omdat de voorband lek en versleten was. Zo had ik mijn training weer gedaan. We hadden 30 km gefietst. Ik heb in Puge een nieuw ventiel gekocht en later op de dag heeft de fietsenmaker er een nieuwe band opgelegd.

Dit is voor dit weekend weer genoeg. Zo heb je weer een indruk van het leven in Oost Afrika.

Groetjes

Gerard